BLOG

the I-factor

Paul van Ostaijen, ca.1915 (foto: Nederlands Letterkundig Museum).

Voor de meeste ondernemers en kunstenaars die ik de afgelopen jaren leerde kennen, en die zich net als ik op het online pad begaven, is werken aan persoonlijke zichtbaarheid misschien wel de lastigste factor. Dat het bij online werken echt om de, zoals ik het ben gaan noemen, I-factor gaat. Het gekke maar eigenlijk ook heel geruststellende hieraan is, dat het het beste werkt als je volstrekt jezelf blijft. Durft te blijven. Als je je gaat voordoen als een betere versie van jezelf (is die er?) of zoals je denkt dat je klanten je graag zien, dan werkt het niet. Of, erger nog, werkt het tegen je. En nog prettiger voor iedereen die, net zoals ikzelf jarenlang had, podiumangst heeft: hoe meer je jezelf blijft, hoe minder je publiek op jou let en hoe meer ze gericht worden op je verhaal, op dat wat je maakt of dat wat je aanbiedt.

Dit blog schrijf ik vanwege een podiumervaring die ik gisterenavond had. Waardoor ik me realiseerde dat online en offline niet zo heel veel van elkaar verschillen, dat het om dezelfde mechanismen gaat. Gisterenavond was de eerste les van een minicursus ‘gedichten voordragen’. De cursus werd gegeven door twee ervaren toneelspelers / regisseurs van het Dreumels Poëtisch Genootschap (DPG) voor deelnemers aan de Open Podia die in het dorp waar ik woon enkele keren per jaar plaats vinden. Ons was gevraagd om in ieder geval een eigen gedicht mee te nemen om voor te dragen en waarop we graag reactie wilden hebben. Na allerlei leuk stem- en ademhalingsoefeningen gingen we daarmee na de pauze aan de slag. Ik had het gedicht Melopee van Paul van Ostaijen meegenomen omdat ik dit gedicht volgende week wil gebruiken bij het Open podium in Oss waaraan ik meedoe. Een avond waarbij het de bedoeling is dat je twee gedichten voordraagt van dichters die je bewondert en een eigen gedicht.

Van Ostaijen schreef over Melopee dat het gedicht over zijn eigen leven gaat, hoe hij zijn eigen leven zag. De gedichten van Paul van Ostaijen hebben raakvlakken met dada. Nu lijkt dada vaak veel nonsense te bevatten. Maar deze zogenaamde nonsense, het nihilistische in deze kunst, komt voort uit het gevoel van verslagenheid die kenmerkend is voor de stemming na de eerste wereldoorlog. Een oorlog die alles verwoestte. Een oorlog die maakte dat terugkeer naar de heersende normen en waarden van de periode daarvoor, van de gegoede burgerij, de bourgeoisie ondenkbaar was.

In ieder geval probeerde ik dit nihilisme, misschien wel defaittisme in mijn voorlezen door te laten klinken. Vanuit de vraag waarvan ik veronderstelde dat van Ostaijen die zichzelf had gesteld: ‘hoeveel is een mensenleven waard’? Mijn manier van lezen was zwaar, traag, monotoon.

Nou, wat was het resultaat? Het kwam niet over! Helemaal precies weet ik daarvan de reden niet, maar door de discussie die we hierover kregen vermoed ik nu dat het niet overkwam omdat deze achtergrond bij het gedicht niet ge- of herkend werd. Maar waarschijnlijk nog meer doordat het niet mijn eigen ervaring en beeld bij de woorden was die ik uitsprak en overdroeg.

En precies dát was mijn eye-opener (of I-opener?). Want waarom koos ik dit gedicht sowieso? Omdat het gedicht voor mij staat voor een ervaring die ik heb als ik langs de rivier loop. Dat alles één wordt en samenvalt. Een ‘zenervaring’. Daarop is ook de keuze voor het tweede gedicht gebaseerd dat ik in Oss wil laten horen, ‘de visser van ma yuan’ van Lucebert en voor het derde gedicht dat ik zelf schreef.

Enfin, einde van het liedje was dat ik het opnieuw voordroeg vanuit die eigen ervaring van het gedicht. Zojuist Melopee op die wijze, voor dit bericht nog eens ingesproken. En nu ben ik natuurlijk benieuwd hoe het overkomt bij jou. Hoe vind jij het klinken? Klik op: Melopee

Inge van den Thillartthe I-factor

begin en einde en begin en

and the end of all our exploring

will be through the unknown, remembered gate

Aan de basis van mijn werk over indenbeginne, ligt het gedicht Four Quartets van T.S. Eliot. Uit dit gedicht komen de zinnen ‘in my end is my beginning’ en ‘in my beginning is my end’. In mijn werk over indenbeginne staat deze gedachte letterlijk centraal.

In 2004 maakte ik over Four Quartets een viertal installaties. Deze was een tijdlang te zien in de Dreumelse uiterwaard. Elke installatie was een ‘vertaling’ van een van de vier kwartetten van het gedicht. Elke installatie bestond uit vijf delen, evenveel als het kwartet zelf en elk deel bevatte een strofe uit dat deel plus een bladspiegel die een exacte vergroting was van die uit de dichtbundel die ik hanteerde. Jammer genoeg hebben de installaties storm en koeien 🙂 niet geheel weten te trotseren, en zijn enkele onderdelen kapot gegaan. Ik heb er lang over gedacht om het beeld in zijn oorspronkelijke vorm te herstellen, maar merkte dat ik liever zocht naar een mogelijkheden om er iets nieuws mee te doen.

Vandaag het eerste resultaat daarvan. Het beeld is gemaakt van polycarbonaat, de tekst heb ik erin gefreesd en de bladspiegel bestaat uit dunne strookjes koper. De tekst is een citaat uit het vijfde deel van het vierde kwartet: Little Gidding, 1942.

Inge van den Thillartbegin en einde en begin en

show your work

Een van de leukste boekjes die ik afgelopen jaar las over kunst en ondernemen is ‘Show your work’. Geschreven door ‘kunstenaar, schrijver, spreker, out-of-the-box-denker’ Austin Kleon. Het leukste, want: toegankelijk geschreven, praktisch toepasbaar, en vanwege het formaat handig om in je tas mee te nemen en op verloren momenten in te lezen en te wensen dat je nog wat vaker verloren momenten zou mogen hebben. Kortom: inspirerend. Zelfs voor kunstenaars die alleen al bij het woord ‘ondernemen’ op de vlucht willen slaan.

Uitgeverij Lannoo, nv, Tielt, 2014 isbn 978940141735 8

Inge van den Thillartshow your work

Kleur bekennen

“Net zo min zal een schilder graag die afschuwelijke kleurenleer die de natuurkunde erop nahoudt bestuderen. Als hij zich al voor kleuren interesseert, zal hij zich in de regel op de kleurenleer van Goethe richten. Die is volgens de natuurwetenschappers fout. Maar ze doen dan een oogje dicht en zeggen: nou ja, dat is niet zo belangrijk, of een schilder van de juiste of de verkeerde kleurenleer uitgaat. Kortom, bij de natuurwetenschappelijke wereldbeschouwing van vandaag moet de kunst te gronde gaan.”

Rudolf Steiner/ Werken en voordrachten, p.178/ 179 / Uit: De vernieuwing van de schilderkunst, Dornach, 29 juli 1923 / Stichting Rudolf Steiner Vertalingen, Nuth, copyright 1999 / Vertalingen gebaseerd op de uitgave: Das Wesen der Farben.

Inge van den ThillartKleur bekennen

expositie en wonderkabinet

Gisteren was de opening van de duo-expositie in kunstcentrum de Kolk in Spaarndam. Een duo expositie samen met Johan Breuker. Een goed bezochte en heel gezellige opening. Met voor mij veel nieuw publiek. Dat is het voordeel van een duo-expositie op een nieuwe locatie. In deze tentoonstelling laat ik werk zien dat ik maakte onder het motto ‘Tekenen van Tijd’. Het afgelopen jaar deed ik onderzoek naar de taal van de tijd in mijn werk waarbij ik het plaatste tegen de achtergrond van landschap en literatuur. In zo’n proces loop ik eenvoudig het risico te verdwalen en ten onder te gaan in een maalstroom van gedachten en ideeën die zo’n proces bij mij los maken.  Het grootste wondermiddel hiertegen is exposeren. Juist de gelegenheid die exposeren biedt om het resultaat van zo’n proces te kunnen tonen, in een ruimte die per definitie een beperking oplegt aan formaat en aantal, dwingt mij tot helderheid. Tot een gevisualiseerd statement. Om zo, naast alles wat ik er in woorden over zou kunnen zeggen, dieper door te dringen tot de essentie van mijn eigen denken en handelen.

Voordat ik ga inrichten heb ik meestal een vrij expliciet idee wat ik wil laten zien en waar ik welke werken in de ruimte denk te plaatsen. Maar, zoals ik vaker meemaak, was het ook deze keer zo, dat ik mijn ideeën ter plekke veranderde. Het is vooral de sfeer van de ruimte die dit bij mij bewerkstelligt. Een sfeer die de werken letterlijk in een nieuw daglicht zet en mij vraagt opnieuw te kijken en te luisteren wat dat voor het werk betekent. De ruimte fungeert daarmee niet meer alleen als fysieke context voor het werk, maar veel meer nog als mentale ruimte. Als wonderkabinet. Waardoor pas op dát moment het echte verhaal geschreven wordt. Een verhaal waarin niet ik, als hun schepper meer aan het woord ben, maar – eindelijk? – de werken zelf aan het woord zijn. En dat woord nu tot mij richten als ware ik hun eerste echte bezoeker.

Inge van den Thillartexpositie en wonderkabinet

kruisbestuiving

Altijd weer goed om je te realiseren hoe je in ‘een andere tak van sport’ zoveel mooie ideeën op kunt doen voor je eigen werk. Nu de expositie in Spaarndam dichterbij komt, en het ‘werk voor aan de muur’ is ingelijst, bedacht ik dat ik nog geen praktische en mooie oplossing had gevonden voor de presentatie van mijn nieuwe ringen. Hoe stel je een sieraad tentoon? En waar kan ik mooie sieradendoosjes vinden om ze in te verpakken als iemand er een koopt? Met een beetje googelen kom je al snel verder en bij Westpack vond ik ruime keuze. Voor de presentatie op de expositie zag ik een fraaie en functionele oplossing. Een zogeheten sieradendisplay met siliconenvenster. De ringen worden dan als het ware vastgezogen in het siliconenvenster zonder risico op beschadiging. Voor de cadeauverpakking kreeg ik keuzestress. Daarom drie samples besteld. Zodat ik weet hoe de werkelijke uitstraling ervan is. Goede service deze mogelijkheid!

Inge van den Thillartkruisbestuiving

Kleur in je leven

Houd je niet zo van paars? Dit werk is in alle kleuren van het schema maakbaar. Let wel: kleuren zijn enkel indicatief en kunnen op het uiteindelijk materiaal anders uitvallen. Het object is onderdeel van mijn werk over ‘indenbeginne’. En het is in elke ringmaat leverbaar.

Inge van den ThillartKleur in je leven

In de ban van de ring

Afgelopen maanden hield ik ruim 125 mensen via een speciale nieuwsbrief Tekenen van Tijd op de hoogte van de voorbereidingen van mijn werk voor de expositie in galerie de Kolk in Spaarndam. Opening op zaterdag 13 mei a.s. Een van de nieuwe werken die ik hier laat zien, is een indenbeginne-object. Het is de eerste keer dat ik een 3d object heb ontworpen. Het is onderdeel van het werk dat ik de afgelopen jaren maakte over ‘indenbeginne’. En het staat voor de gedachte van duurzaamheid. Dat einde en begin onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Het object kan op meerdere manieren worden uitgevoerd: 3d geprint in een kleur naar keuze, in zilver, goud of zilver met goud. Benieuwd? Schrijf je in voor mijn atelierpost en de komende weken ontvang je meer informatie. Ben je al aangemeld voor tekenen van Tijd: dan hoef je uiteraard niet opnieuw in te schrijven. Heb je al vragen over dit object? Stuur ze me, dan kan ik daar op ingaan.

Inge van den ThillartIn de ban van de ring

Hoe ben jij te verleiden?

Wat is nodig om jou te verleiden naar mijn expositie te komen kijken en erna te zeggen: dit was leuk, volgende keer kom ik weer!

Je doet me er een groot plezier mee als je me hierover jouw mening wilt geven. Onder dit bericht of via een pb-tje. Op 13 mei a.s. is de opening van een expositie in galerie de Kolk in Spaarndam. Afgelopen jaar werd ik gevraagd om hier werk te laten zien en kon kiezen of ik dit alleen wilde doen of samen met een andere kunstenaar. Ik koos ervoor om Johan Breuker te vragen samen met mij deze tentoonstelling in te richten. We zijn hiervoor beiden hard aan het werk gegaan en morgen gaan we kijken hoe we hier een mooi samenhangend geheel van kunnen maken. Via mijn nieuwsbrief Tekenen van Tijd doe ik periodiek verslag van de ins en outs van mijn werk voor deze tentoonstelling. Ik vroeg me dit weekend af wat anderen in de kunstsector eigenlijk schrijven over de do’s en don’ts bij de voorbereiding van een expositie. Alleen al op youtube is daar een berg informatie over te vinden. En, uiteraard, altijd dingen die je van pas kunnen komen. Meer en minder helder en puntig geformuleerd. Hierbij den voorbeeld. Wat me wel opviel, is dat de bezoeker of klant in al deze filmpjes er wel heel bekaaid vanaf komt. Dus, vandaar vandaag mijn vraag aan jou: WAT VIND JIJ VAN BELANG? Wat is nodig om jou te verleiden naar mijn expositie te komen kijken en erna te zeggen: dit was leuk, volgende keer kom ik weer! Ik hoor het graag!

Inge van den ThillartHoe ben jij te verleiden?